متدولوژی و روش‌کار

این مطالعه مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد[cite: 91]. جستجوی جامع در پایگاه‌های PubMed، Embase، Web of Science و Cochrane Library تا تاریخ ۱۶ آگوست ۲۰۲۳ صورت گرفت[cite: 90]. در مجموع، ۸ کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده (RCT) با حضور ۵۶۷ شرکت‌کننده واجد شرایط تشخیص داده شدند و از مدل اثرات تصادفی برای تخمین میانگین استاندارد شده تفاوت (SMD) استفاده شد[cite: 90].

یافته‌های کلیدی و تحلیل آماری

بر اساس تحلیل تجمعی داده‌ها، نتایج اصلی به شرح زیر است:

• کاهش معنادار علائم اضطراب: مصرف مکمل کورکومین منجر به کاهش چشمگیر و معناداری در مقیاس‌های سنجش اضطراب گردید (SMD: -1.56; 95% CI: -2.48, -0.64, p < 0.001)[cite: 90].
• تأثیر زیرگروه‌ها: تحلیل زیرگروهی نشان داد که اثربخشی کورکومین در افراد مبتلا به افسردگی اساسی (MDD)، مدت‌زمان مداخله بیشتر (بیش از ۱۲ هفته)، سن کمتر از ۴۵ سال، و استفاده از مقیاس‌های استاندارد مانند DASS و STAI برجسته‌تر است[cite: 92, 94].
• فرم‌های مصرفی: شکل‌های رایج کورکومین و همچنین نانوکورکومین هر دو در بهبود علائم مؤثر بوده‌اند، مابه‌التفاوت اثرگذاری بسته به شدت اضطراب اولیه در بیماران متغیر بوده است[cite: 92].

مکانیسم‌های بیولوژیکی و نتیجه‌گیری بالینی

خواص ضد اضطراب (Anxiolytic) کورکومین به مکانیسم‌هایی نظیر تعدیل انتقال‌دهنده‌های عصبی (مانند سروتونین و دوپامین)، مهار مونوآمین اکسیداز (MAO)، کاهش سطح کورتیزول، کاهش التهاب سیستم اعصاب مرکزی، و افزایش فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) نسبت داده می‌شود[cite: 95]. این پژوهش نتیجه‌گیری می‌کند که کورکومین می‌تواند به عنوان یک درمان کمکی و ایمن در مدیریت و بهبود علائم اضطراب نقش داشته باشد[cite: 95, 96].